"ปล่อยนะ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้"

กำปั้นน้อยๆทุบลงบนอกกว้าง  เหมือนจะแก้เก้อ

มากกว่าต้องการให้อีกฝ่ายเจ็บ  เมื่อหัวใจดวงน้อยๆ

สองดวงกำลังแข่งกันเต้นแรงจนแทบจะได้ยินออกมานอกอก

"คุณได้ยินเสียงอะไรมั๊ย"  ชายหนุ่มถามเบาๆ

มือแข็งอีกข้างเปลี่ยนจากรวบเอวเล็กๆนั้นเอาไว้เช่นเดิม

"ได้ยินอะไร  ไม่เห็นจะได้ยินอะไรเลย"  หญิงสาวปฏิเสธพลางเมินหน้าไปทางอื่น  เธอปล่อยให้เขา

กอดนิ่งเพราะไร้เรี่ยวแรงที่ต่อต้านต่อไปแล้ว

"ฟังดีๆสิ... เสียงมันอยู่ในนี้"  ชายหนุ่มกระซิบบอก  ทั้งยังกดศรีษะได้รูปนั้นให้แนบกับอกกว้าง...

"ว้า...ทำไมคุณไม่ได้ยินนะ...สงสับหูจะไม่ดี  ไม่เป็นไร  ไม่ได้ยินก็ไม่เป็นไร"

"ไม่เป็นไรก็ปล่อยสิ"

"ได้  แต่มีข้อแลกเปลี่ยน"  ชายหนุ่มเริ่มหาวิธีเอาเปรียบ

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไรอีก  น่าเบื่อจริง"  ภัญรวีบ่น  ทั้งพยายามดิ้นรนอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ

นึกด่าตัวเองในใจว่าทำไมถึงได้แส่หาเรื่องแบบนี้

"จูบอรุณสวัสดิ์ผมหน่อยสิ"