‘อาถรรพ์’ แห่งคำสาปโบราณลึกลับ

และ ‘ตรวนรัก’ ที่พันธนาการหัวใจสองดวงไว้ตั้งแต่อดีตชาติ

ร้อยรัดให้ผู้กองหนุ่มมือปราบมาดเข้มผู้เย่อหยิ่งและชิงชังซากปรักหักพัง

อย่าง ‘ร้อยตำรวจเอกภีสมะ  พงษ์สมิทธ์’ ต้องเวียนมาบรรจบพบกับ

สาวน้อยหน้าหวานผู้งดงามราวภาพเขียนอย่าง ‘ฟ้าหยาด’

เพื่อหวนคืนสู่ ‘มณีสานุปุรี’ นครลี้ลับที่ล่มสลายหายไปเมื่อหลายพันปีก่อน

“ปล่อยนะ! ให้เกียรติกันบ้าง ฟ้าไม่ใช่ของเล่นที่พี่คิดจะหยิบจับมาทำอะไร 

เมื่อไรก็ได้ ปล่อยค่ะ!” เสียงสั่นเครือต่อว่า

ร่างบางดิ้นสลัดหนี  แต่ไม่รอดพ้นจากอ้อมกอดแข็งกระด้างที่ตวัดรัดแน่นไปได้

“พอพี่จะให้เกียรติฟ้าด้วยการบอกให้ทุกคนรู้เรื่องของเรา  ฟ้าก็ไม่ต้องการแบบนั้น

เราก็ต้องลักลอบกันแบบนี้ไง!” ภีสมะตวาดกลับเสียงกร้าว  ไม่สนใจอาการดิ้นรน

ราวกับว่าแรงผลักไสปัดป้องนี้  กลายเป็นแรงเร้าให้เขายิ่งรุกรานหนักขึ้น

ร่างบางจึงสะบัดเต็มแรง  มือเงื้อขึ้นสูง

แต่ไม่เร็วไปกว่าความว่องไวของเขาที่ฉวยคว้ารวบไว้ได้อีก  คราวนี้เขาขู่ซ้ำ

“ลองตบดูสิ  ต่อไปนี้  ตบเป็นจูบ  ด่าเป็นกอด  กอดแล้วปิดปากด้วยจูบ

แต่ถ้าจูบแล้วตบแถมยังร้องไห้ให้ลำบากใจอีก คราวนี้จะปล้ำอวดคนให้ดู

ถ้าไม่เชื่อก็ลองตบ”