สำหรับคนทั้งสอง...ความรักได้เบ่งบานแต่งแต้มในหัวใจมาช้านาน

จวบจนถึงแก่เวลาเหมาะ...เขาหรือจะปล่อยเธอไปเป็นของชายอื่น

สู้เฝ้ารักเฝ้าถนอมมาเสียเนิ่นนาน  อย่าหวังว่าใครจะช่วงชิงไปได้

คิดอย่างนั้น...ดอกเตอร์หนุ่งก็คว้าเอวเล็กบางของสาวน้อย

ตระกองกอดแนบแน่น...ก้มหน้าจุมพิตนวลแก้มขาวผ่องอย่างรักใคร่

"เอ๊ะ...พี่เข้มทำอะไร"

"ทำอะไร"  เขาทวนคำยิ้มๆ  นัยน์ตาพราวราวหมาป่าเจ้าเล่ห์

"ก็ทำอย่างนี้..."  สาวน้อยเอามือกุมแก้มจะดิ้นหนี  แต่กลับถูกรัดแน่นเข้า

"อย่างหนาย...."

"พี่เข้ม!"  สาวน้อยทำเสียงดุ  แต่มีหรือว่าเขาจะกลัว

"พี่แค่จูบรับขวัญว่าที่คู่หมั้นเท่านั้น  ผิดตรงไหน"

"ผิดสิคะ  ผิดตรงที...เมื่อกี๊พี่เข้มว่าอะไรนะ!"  ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ

นี่เธอกลายเป็นว่าที่คู่หมั้นของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?"