“หนูรู้สึกเหมือนว่าอาปิ่นหน้าตาเหมือนแม่จังเลยค่ะ นี่ค่ะ หนูมีรูปให้ดูด้วย”

ปลายฝนบอกและรีบดึงรูปเก่าเก็บที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์ออกมาให้ปิ่นปักดู

ความจริงรูปใบนี้เธอและแก้วเพชรเพิ่งจะค้นได้จากอัลบั้มเก่าๆ

ที่มีอยู่ภายในบ้าน และเอามาใส่กระเป๋าพกติดตัวไปไหนมาไหนด้วย

เพียงแค่เห็นหญิงสาวในรูปเธอถึงเจ็บแปลบ เหมือนมีใครเอามีดทื่อๆ

มาเฉือนหัวใจให้ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ใบหน้าชายหนุ่มยิ้มจนแก้มปริวางอยู่บ่ากว้าง

ดวงตาคมดุมองหญิงสาวและทารกน้อยในอ้อมแขน

ด้วยความรัก  ดูแล้วช่างอบอุ่นจนเธอแทบจะทนดูไม่ได้

รู้เพียงแค่ว่ามันเจ็บ…เจ็บมากจนแทบจะหายใจไม่ออก

และที่สำคัญที่เธอทนไม่ได้ก็คือ  ผู้หญิงในภาพมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลุง

กับเธอเป็นที่สุด  นี่คงจะเป็นเหตุผลแล้วว่า

ทำไมเพียงแค่เจอหน้าครั้งแรกเขาถึงได้กระทำอุกอาจกับเธอ

เพราะเขาเห็นเธอเป็นตัวแทนของเมียเก่านั่นเอง

“ใช่ไหมคะพ่อ  หน้าอาปิ่นเหมือนกับแม่เด๊ะเลย”

ดวงตาคมดุมองปิ่นปักอย่างงอนง้อและพยายามส่ายหน้า

บอกว่าสิ่งที่ปลายฝนพูดนั้นไม่จริง

แต่หญิงสาวกลับเมินหน้าหนีไม่ยอมรับรู้

ในสิ่งที่ชายหนุ่มส่งให้เลยแม้แต่น้อย

“จริงค่ะ  อาแก้ว  แล้วเดี๋ยวคืนนี้ฝนค่อยไปขอนอนกับพ่อ

และให้พ่อเล่าเรื่องของแม่ให้ฝนกับอาปิ่นฟัง ดีไหมคะพ่อ”

ปลายฝนหันไปถามบิดาแต่แอบขยิบตาให้แก้วเพชร