'ที่นี่ที่ไหนทำไมที่นี่มีแต่คนแต่งตัวแปลกๆ  แล้วทำไมพวกเขาถึงมองเธอแบบนี้ล่ะ  เธอกำลังขึ้นเครื่องกลับเมืองไปนี่นา  แล้วเพื่อนๆของเธอหายไปไหนหมดแล้ว'  พุทธิญานึกสงสัย  ยกมือขึ้นคลึงขมับเพื่อลดการปวดศรีษะ  แล้วหันหลังกลับไปมองหาเพื่อนทั้งสาม...แต่ไร้วี่แววโดยสิ้นเชิง  รอบตัวมีแต่คนแปลกหน้าที่แต่งตัวแปลกตา  แล้วเพื่อนของเธอไปไหนกันหมดล่ะ

เพียงแค่เห็นใบหน้าซีดเซียวไร้สติของนาง   ความรู้สึกอย่างหนึ่งก็วิ่งเข้าชนมาในใจของกุ๋ยหย่งหมิง อย่างจัง  เขาออกคำสั่งให้องครักษ์คู่ใจนำตัวนางขึ้นเกี้ยวกลับคฤหาสน์ไปด้วย  ระหว่างทางเขาทะนุถนอมนางและโอบประคองไว้ในอกอย่างดี  'งามไร้ที่ติจริงๆ'  เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก  ขณะใช้สายตาสำรวจทั่วเรือนร่างของนางด้วยความพอใจ

"สตรีขี้เมามันไม่งาม  แต่ข้าก็ชอบถ้าเป็นเจ้า" เขาพึมพำชิดริมฝีปากอวบอิ่มของนาง  ก่อนประทับจูบลงไปแนบแน่น  เมื่อวางร่างของหญิงสาวลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว