"ท่านเห้นข้าหรือไม่"   หญิงสาวใบหน้าหวานแต่งกายดังเช่นสตรีชั้นสูงสมัยโบราณ   ค่อยๆปรากฎกายขึ้น  เมื่อกลุ่มควันสีขาวขุ่นเริ่มจางลง  กุลปรียาอ้าปากค้าง  จะร้องก็ร้องไม่ออก  จะขยับก็ขยับไม่ได้  นาทีนี้รู้แต่เพียงว่าขนทุกเส้นที่อยู่บนร่างกายกำลังลุกชัน

"ทาราวดี  ข้าตามหาเจ้ามานานแสนนาน  ในที่สุดข้าก็พบเจ้าแล้ว"  เสียงหญิงสาวปริศนาพูดขึ้นอย่างปีติยินดี  "ฉันชื่อกุลปรียา  ไม่ใช่ทาราวดี  แล้วเธอเป็นใคร"  กุลปรียาข่มความกลัวแล้วถามแขกยามวิกาล  "เจ้าจำข้ามิได้รึทาราวดี"  เสียงหยิงสาวพร่ำรำพัน  "เธออยู่ในทองกรเหรอ"  "ใช่  ข้าถูกสาป  เจ้าเป็นคนสาปข้าเอง  ข้าทรมานเหลือเกินทาราวดี  ปลดปล่อยข้ออกไปเถิด  ข้าขอร้อง  ข้าสำนึกแล้วข้าผิดไปแล้ว"  "แล้วจะช่วยยังไงล่ะ"  กุลปรียายืนพินิจเจ้าของเสียงปริศนาที่ดังแว่วคอยรบกวนเธอมาแทบจะตลอดวันด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ขณะนี้มันเป็นความจริง

"ช่วยรักใครสักคน  แล้วมั่นคงในรัก  เชื่อมั่นในชายคนที่รักเจ้าและเจ้ารัก  ครองคู่อยู่กับคนที่เจ้ารักเท่านั้น  ข้าก็หลุดพ้นแล้ว  ทาราวดีช่วยข้าที  ข้าทรมานเหลือเกิน"